مقاله

چرا والد غیر هم‌جنس تمایل کمتری به داشتن وقت مشترک با نوجوانش دارد؟

والد غیر هم‌جنس

وقت مشترک در نوجوانی یعنی والدین، هر کدام در مجموع 3 الی 4 بار در هفته با فرزندشان فعالیت مشترکی را انجام بدهند. این یکی از مهم‌ترین‌ گام‌هایی است که باعث می‌شود تعامل خوبی بین نوجوان و والدین برقرار شود. مسئله‌ی مهمی که معمولا خانواده‌ها با آن مواجه می‌شوند این است که پدر و مادر ترجیح می‌دهند والدی بیشتر با نوجوان وقت بگذراند که هم‌جنس او است. یعنی اگر نوجوان دختر است مادر با او وقت بگذراند و اگر پسر است پدر با او وقت بگذراند. این تصمیم باعث می‌شود که نوجوان فقط با یکی از والدینش تعامل برقرار کند و والد دیگر در این میان نقش مهم خودش را نادیده بگیرد. در این مقاله می‌خواهیم به دلایلی که باعث می‌شود «والد غیر هم‌جنس» تمایل کمتری برای وقت گذراندن با نوجوانش داشته باشد بپردازیم.

درباره‌ی وقت مشترک بیشتر بدانید.


چرا وقت مشترک با والد غیر هم‌جنس مهم است؟

مهم‌ترین دلیلی که والد غیر هم‌جنس باید به طور ثابت و منظم با نوجوانش وقت مشترک بگذراند، به وجود آمدن یک ارتباط صمیمی و تعامل مثبت بین نوجوان و والد غیر هم‌جنسش است. این امر باعث ایجاد صمیمت بین پسر و مادر به عنوان مراقب اول و صمیمت بین دختر و پدر به عنوان مراقب، حامی و تکیه‌‌گاه، می‌شود.

این تعامل خوب با والد غیر هم‌جنس تاثیر بسیار زیادی روی تعاملات بعدی نوجوان به عنوان یک بزرگسال در ارتباط با جنس مخالفش دارد. در واقع نوجوان از این تعاملات در کنار ارتباط خوبی که با والد غیر هم‌جنس خودش برقرار می‌کند، دیدگاه خودش را در مورد جنس مخالف شکل می‌دهد. با این وجود دلایل بسیاری وجود دارد که مانع از داشتن وقت مشترک والد غیر هم‌جنس با نوجوانش است. در ادامه به بررسی این دلایل می‌پردازیم:


دلایل نداشتن وقت مشترک والد غیر هم‌جنس با نوجوان:

1.کلیشه‌های جامعه:

در همه‌ی فرهنگ‌ها در ارتباط با موارد مختلفی کلیشه‌هایی وجود دارد که معمولا این کلیشه‌ها سازنده نیستند. مثل کلیشه‌ای که این باور را القا می‌کند که پسرها باید همیشه قوی باشند یا دخترا باید به سراغ بعضی شغل‌ها بروند چون با روحیه‌ی آن‌ها سازگارتر است. در فرزندپروری و وقت مشترک هم این کلیشه‌ها وجود دارد. مثلا اگر پسری با مادرش وقت بگذراند ممکن است دیگران با مورد تمسخر قرار دادن او کاری کنند که احساس شرمندگی کند اما در مورد وقت مشترک دختر و پدر ممکن است این دیدگاه وجود نداشته باشد. با وجود تمام این کلیشه‌ها، همیشه بخاطر داشته باشید که رابطه‌ی عمیق بین مادر – پسر و پدر – دختر برای همه‌ی اعضاء خانواده مفید است. چون هر چه ارتباط عاطفی عمیق‌تری بین اعضای خانواده وجود داشته باشد، بستر محیطی سالم‌تری برای پرورش نوجوان به وجود می‌آید.


2. باورهای فکری:

باورهای فکری غیرمنطقی ما می‌تواند یکی از مهم‌ترین دلایلی باشد که نخواهیم برای فرزندمان وقت بگذاریم. باورهایی مثل اینکه، تربیت فرزندان به عهده‌ی مادر است و پدر نقش پررنگی در تربیت فرزندانش ندارد یا اینکه بچه‌مان دیگر بزرگ شده و نیازی نیست والدین با او وقت بگذرانند یا اینکه دختر باید حرف‌های مهمش را به مادرش بزند و پسر باید از پدرش درباره‌ی موارد مختلف راهنمایی بگیرد.

باید بدانید که این باورها نه تنها صحیح نیستند بلکه جزو تخریب‌‌کننده‌های مهمِ تعامل والدین و فرزندان هستند؛ فرزندپروری یک فعالیت کاملا مشترک بین پدر و مادر است، هر دو والد باید برای فرزندشان منبع صمیمیت و قدرت باشند و هر کدام در برابر فرزندشان وظایفی دارند. اگر پدر و مادری نوجوان پسر دارند هر دو باید با او وقت بگذرانند، از علائقش اطلاع داشته باشند، راجع به دغدغه‌هایش آگاهی داشته باشند، و در صورت لزوم هر دو در موارد مختلف همراهیش کنند و با او همفکری داشته باشند.


3. بلوغ و تغییرات فیزیکی:

یکی از مواردی که باعث می‌شود والدین با نوجوان غیر هم‌جنسشان وقت زیادی نگذرانند، به وجود آمدن تغییرات فیزیکی و بلوغ است. در واقع والدین فکر می‌کنند که به محض به وجود آمدن این تغییرات، فرزندشان باید هر مسئله‌ای که برایش پیش می‌آید را با والد هم‌جنسش در میان بگذارد. این صحیح است که برخی از موارد مرتبط با بلوغ و تربیت جنسی را بهتر است با والد هم‌جنس خودشان درمیان بگذارند اما تمام مسائلی که یک نوجوان با آن مواجه می‌شود محدود به این موارد نیست. والد غیر هم‌جنس نیز باید در ارتباط با این موارد با نوجوانش وقت بگذراند، صحبت کند و در صورت لزوم همراهش باشد.


4. بلد نبودن چگونگی گذراندن وقت مشترک:

برخی از والدین در مورد اینکه در این مدت نیم ساعته‌ی وقت مشترک باید چه کاری انجام بدهند، سر درگم هستند. مثلا ممکن است بگویند: “ما که از صبح تا شب کنار هم وقت می‌گذرونیم در این نیم ساعت چه کار متفاوتی باید انجام بدیم؟” یا به این اشاره می‌کنند که باید در طول این وقت مشترک چطور رفتار کنند؟ فقط باید در کنار فرزندشان باشند؟

در این نیم ساعت قرار نیست‌ کار متفاوتی انجام بدهید، بلکه باید به فعالیت‌های مورد علاقه‌ی نوجوانتان بپردازید. حواستان به این باشد که علایق نوجوانتان را چون متفاوت از علایق شما است، تحقیر نکنید. در واقع حواستان به رعایت‌ کردن نبایدهای ارتباطی مثل تحقیر، سرزنش، مقایسه، نصیحت و … باشد. کار دیگری که باید انجام بدهید این است که در انجام آن فعالیت با نوجوانتان همراهی کنید یعنی فقط تماشاچی نباشید و سعی کنید برای وقت گذراندن با او مشتاق باشید. می‌توانید این اشتیاق را با پرسیدن سوال درباره‌ی آن فعالیت یا دادن نظرات مثبت درباره‌ی فعالیت ابراز کنید.

درباره‌ی نبایدهای ارتباطی بیشتر بدانید.


5. اطلاع نداشتن در مورد علایق فرزند غیر هم‌جنس:

مورد مهم بعدی که مانعی از داشتن وقت مشترک والد غیر هم‌جنس با نوجوانش است این است که از علایق نوجوانشان اطلاعی ندارند. مثلا یک بابا ممکن است بگوید: “من نمی‌دونم دخترم به چه کارهایی علاقه داره. چه چیزهایی رو می‌پسنده و چطور باید باهاش وقت بگذرونم که بهش خوش بگذره.” این یکی از مهم‌ترین دلایلی است که نشان می‌دهد یک والد لازم است با نوجوانش وقت بگذراند تا بیشتر او را بشناسد. برای شروع می‌توانید مدتی توجه کنید که نوجوانتان بیشتر به انجام چه کارهایی علاقه نشان می‌دهد. می‌تونین از همسرتان در این مورد کمک بگیرید و تلاش کنید کم‌کم علایق فرزندتان را بشناسید یا حتی می‌توانید از خود نوجوانتان بپرسید.


جمع بندی

در این مقاله به این موضوع پرداختیم که هر دو والد لازم است با نوجوانشان وقت مشترک بگذرانند. برایتان توضیح دادیم که والد غیر هم‌جنس هم لازم است به طور ثابت با نوجوانش وقت بگذراند. اینکار علاوه بر اینکه باعث شکل‌گیری تعامل مثبت بین والد و نوجوانش می‌شود، به نوجوان در شناختن ابعاد مختلف جنس مخالف و ساختن یک دیدگاه سالم نسبت به جنس مخالف، بسیار کمک می‌کند. این یکی از مهارت‌های مهم برای دوران بزرگسالی نوجوان محسوب می‌شود.

اگر تا امروز وقت مشترک با نوجوان غیر هم‌جنستان در اولویت‌هایتان نبوده، شروع کنید و این عادت را تغییر دهید. فراموش نکنید که نوجوانتان به داشتن تعامل با هر دو والدش نیاز دارد تا این دوره‌ی حساس را به درستی طی کند. شروع کردن هر کاری در ابتدا سخت به نظر میرسد، برای همین می‌توانید از زمان‌های کوتاه اما مداوم و با ثبات شروع کنید. به خاطر داشته باشید، تغییراتی که شما سعی می‌کنید با آگاهی و تمرین در خودتان به عنوان یک والد ایجاد کنید، مسیر فرزندپروری شما را هموارتر می‌کند.

تالیف: مریم کرمی (کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی) و دکتر فرحناز کیان ارثی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *